به گزارش روزنامه نیویارکتایمز، دو مقام ایرانی اعلام کردهاند که تهران برای کاهش تنشهای جاری در منطقه، آماده است برنامه هستهای خود را متوقف یا تعلیق کند.
کابل ۲۴: این تصمیم در صورت تحقق، یک امتیاز بزرگ از سوی ایران به شمار میرود؛ بهویژه در شرایطی که فشارهای نظامی و تهدیدهای مستقیم دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، بر تهران افزایش یافته است.مقامهای ایرانی تأکید کردهاند که ترجیح تهران، پذیرش پیشنهادی است که سال گذشته از سوی ایالات متحده مطرح شد: تشکیل یک کنسرسیوم منطقهای برای تولید انرژی هستهای.
بر اساس این طرح، غنیسازی اورانیوم خارج از خاک ایران انجام میشود و ایران میتواند به تولید برق هستهای دسترسی داشته باشد، بدون آنکه خود درگیر فعالیتهای غنیسازی شود.
یکی از نکات کلیدی گزارش نیویورکتایمز، دیدار اخیر علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، با ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه است.
لاریجانی در این سفر، پیامی مستقیم از سوی آیتالله علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی، به پوتین منتقل کرد. بر اساس این پیام، ایران آماده است تا مانند آنچه در چارچوب برجام (توافق هستهای ۲۰۱۵) انجام داد، اورانیوم غنیشده خود را به روسیه منتقل کند.
این اقدام میتواند بخشی از اعتمادسازی برای احیای مذاکرات یا رسیدن به توافقی جدید باشد.این تحولات در حالی رخ میدهد که تنش میان واشنگتن و تهران به اوج رسیدهاست.
ترامپ در هفتههای اخیر تهدید کرده بود که در صورت عدم پذیرش خواستههای آمریکا – شامل توقف کامل برنامه هستهای، محدودیت برنامه موشکی بالستیک و قطع حمایت از گروههای نیابتی در منطقه – ممکن است اقدام نظامی انجام دهد.
او حتی از اعزام یک «ناوگان عظیم» به منطقه سخن گفته بود. با این حال، گزارشها حاکی از آن است که دیدارهایی میان مقامهای امریکایی و ایرانی (از جمله نماینده ویژه ترامپ و وزیر امور خارجه ایران) قرار است روز جمعه در استانبول برگزار شود تا راههای کاهش تنش بررسی گردد.
نمایندگانی از ترکیه، قطر و مصر نیز احتمالاً در این گفتوگوها حضور خواهند داشت.مقامهای ایرانی تأکید دارند که هرگونه توافق باید به گونهای باشد که امنیت ملی و منافع اقتصادی ایران را تأمین کند.
آنها کنسرسیوم منطقهای را گزینهای پایدارتر از تعلیق ساده میدانند، زیرا امکان دسترسی به فناوری و انرژی هستهای صلحآمیز را بدون ایجاد نگرانیهای امنیتی برای طرفهای غربی فراهم میکند.
این گزارش نشاندهنده تغییر احتمالی در رویکرد تهران است؛ تغییری که میتواند ناشی از فشارهای داخلی پس از اعتراضات اخیر، آسیبهای واردشده به تأسیسات هستهای در حملات گذشته، و همچنین نیاز به کاهش تحریمها و جلوگیری از درگیری نظامی جدید باشد.
با این حال، هنوز مشخص نیست که آیا این سیگنالها به نتیجه ملموسی منجر خواهد شد یا تنها بخشی از مانور دیپلماتیک در میانه بحران است.
