تامباراک سفیر امریکا در ترکیه و مسئول حل و فصل پروندهی سوریه، با انتشار تصویر بالا نوشت: ارزش یک عکس از هزاران حرف بیشتر است، آغازی تازه!
کابل ۲۴: عکس همرسانیشده توسط آقای سفیر، تصویر دیدار اسعد شیبانی وزیر خارجهی دولت احمد الشرع و جنرال مظلوم عبدی فرماندهی نظامی کرد با وزیر خارجهی امریکا در جریان کنفرانس امنیتی مونیخ است.
گفته میشود روبیو حاضر نشده به تنهایی با شیبانی دیدار کند و پذیرش او را منوط به حضور دو رهبر کرد حاضر در کنفرانس؛ مظلوم عبدی و الهام احمد نمودهاست.
تامباراک با ستایش از این تجمیع در حال تأکید بر سیاست واشنگتن در سوریه و در شمای کلیتر معماری جدید امنیتی منطقه است.
همانگونه که دیده شد در هفتههای گذشته، آمریکا حاضر نشد پشت کردهای متحدش در سوریه را برای حفظ خودمختاری گستردهشان در سی درصد خاک کشور به شمول استانهای کاملاً عربنشین بگیرد.این چرخش در عین اینکه بازتابی از واقعیتهای ژئوپولیتیک منطقه و سنبهی پرزور ترکیه و نارساییهای ساختاری کردستان سوریه – در قیاس با بخشهای کردنشین دیگر خاورمیانه – بود، یک دلیل مهم دیگر هم داشت:
خستگی و بیزاری واشنگتن از کژکارکردیهای نظامهای طائفی در عراق و لبنان و به ویژه سرخوردگی از اختلافات ملالآور و پایانناپذیر دو حزب حاکم بر اقلیم کردستان با هم.اختلافات این دو حزب علیرغم میانجیگریهای همیشگی
واشنگتن هیچ وقت فیصله نیافتهاست.عراق و لبنان هر دو بر اساس نظام سهمیهبندی قالببندی شدهاند. چیزی که اقلیتهای مشتاق خودمختاری آن را دموکراسی تفاهمی میخوانند، از دید آمریکا به ابزاری برای تبدیل شدن آنها به حیاط خلوت ایران و بیثباتیهای بالقوه تبدیل شدهاست.
از این رو بر خلاف دههی نود میلادی که کاخ سفید زمینهی پدید آمدن اقلیم کردستان را فراهم کرد، اکنون به تقویت دولتهای ملی موجود جهت به عهده گرفتن تمام و کمال مسئولیتهای امنیتی میاندیشد.
صد البته این به معنای نادیده گرفتن حمایت از ادغام دموکراتیک کردها در سوریه و حفظ برخی سویههای فرهنگی و اداری خودمختاری آنها در رژیم جدید نیست.فراتر از سوریه، پیام سیاست جدید آمریکا واضح است: هیچ دستور کار جدیدی برای حمایت از دعاوی اقلیتهای قومی و زبانی در کشورهای دیگر خاورمیانه در کار نیست و عصر اعلام مناطق پرواز ممنوع به پایان رسیده است.
در واقع ترجیح کلی واشنگتن کار با پایتختهاست نه مراکز قدرت دور از مرکز و برآمده بر اثر جذر و مدهای سیاسی.طبعاً آمریکا مانند هر قدرت امپریالیستی دیگر در ابتدا منافع خود را در نظر میگیرد. درگیری بیسرانجام در باتلاق عراق و افغانستان، هر کدام با انبوهی بازیگر فروملی، آن را مانند مارگزیدهای کرده که از هر ریسمان سیاه و سفیدی میترسد. تصور کاخ سفید این است که تجربیات ناکام فوق، چیزی جز دو پاسگل اساسی به پکن
نبوده است.نکتهی مهم دیگر این است که همیشه ترجیحات امنیتی و راهبردی آمریکا و اسرائیل همراستا نیست. هم دربارهی رفراندوم ۲۰۱۷ اقلیم کردستان و هم تحولات اخیر سوریه، تلآویو خواهان حمایت صریح و موثر از کردها بود. اما با مخالفت آمریکا مواجه شد و خود هم آنقدر عاملیت نداشت که رأساً دست به اقدامی کارساز بزند.
صلاحالدین خدیو
