کارآمدی پیمان مکه زودتر از آنچه تصور میشد زیر سوال رفت. حوثیها پس از حمله به زیرساختهای حیاتی عربستان سعودی، امروز بندر مخا یک گلوگاه استراتژیک در ساحل دریای سرخ را به تصرف خود درآوردند. دستاوردی که در صورت تثبیت به معنای افزایش کنترل آنها بر تنگهی بابالمندب و فشردن بیشتر گلوی عربستان خواهد بود.
کابل ۲۴: در این میان پاکستان به حوثیها هشدار داده که تجاوز به عربستان ممکن است باعث فعال شدن پیمان مکه شود. ترکیه صرفا به محکوم کردن لفظی اکتفا کرده و صحبتی از پیمان مکه ننموده است.
اکنون باید پرسید که تهدید پاکستان چقدر جدی است؟
پاسخ این است که تقریبا هیچ!
اولا غیر از ایالات متحده تقریبا کشوری وجود ندارد که بتواند با غلبه بر موانع فنی و لجستیک و حفظ زنجیره فرماندهی بتواند در خارج دور خود دست به عملیات آفندی بزند.
پاکستان تنها در صورتی میتواند در یمن دست به مداخله موثر بزند که با فرماندهی مرکزی آمریکا در منطقه همکاری و هماهنگی کند و یا زیرساختهای عربستان در اختیار آن قرار گیرد.
طبعا این تصمیمی بسیار پرچالش خواهد بود و در درون پاکستان شاهد مخالفتهای گسترده و متنوع از منظر سیاسی، اقتصادی و ژئوپولیتیک خواهد شد.
جدا از احساسات قوی ضد امریکایی، به علت وجود یک اقلیت مهم شیعه انسجام اجتماعی آن به خطر میافتد.
تازه اگر این مداخله صرفا به صورت هوایی باشد، چه چیزی به صدها و هزاران سورتی پرواز عربستان، اسرائیل و امریکا میافزاید.
واقعیت آن است که پاکستان حتی بدون سلاح اتمی دارای ارتشی قدرتمند است. اما هراسافکنی و قدرت آن محدود به خارج نزدیک و همسایگانش است نه جاهای دورتر.
در شش ماه گذشته که درگیری میان ایران و آمریکا ادامه داشته، اسلام آباد یکی از میانجیهای اصلی بوده است. نقشی که ظاهرا با عضویت آن در پیمان مکه ناسازگار است. اما از قضا با ماهیت دولت این کشور و نقش ژئوپولیتیک آن هماهنگ است: یک گندهلات منطقهای که دائما در حال آمادهسازی برای رویارویی با رقیبی بزرگتر است. در حمله به رقبای کوچکتر نظیر افغانستان بیپروا است. در قبال همسایگان هماندازه و جدی مانند ایران از در ” مرامبازی ” در میآید و میکوشد دعواها را فیصله دهد. برای حوثیها هم که از دور شاخ و شانه میکشد.
صد البته تمام این نقشها نه به رایگان بلکه با ارائه صورتحسابهای مفصل انجام میشود.
صلاح الدین خدیو
