گزارش سالانه وزارت دفاع امریکا (پنتاگون) درباره قدرت نظامی چین که در دسامبر ۲۰۲۵ منتشر شد، نشاندهنده ورود صنعت هوافضای نظامی این کشور به دورهای از رشد سریع و نوآوریهای چشمگیر است.
کابل ۲۴؛ این گزارش تأکید میکند که چین همزمان با توسعه جنگندههای سرنشیندار و بدونسرنشین پیشرفته برای ارتش آزادیبخش خلق، در حال آمادهسازی صادرات حداقل سه مدل جنگنده عملیاتی خود به بازار جهانی است.
یکی از نکات برجسته گزارش، اشاره به رونمایی چین در ۱۲ ماه گذشته از دو جنگنده پنهانکار با طراحی بدون دم (tailless) است که بهطور غیررسمی با نامهای J-36 (از شرکت چنگدو) و J-XDS (یا J-50 از شرکت شنیانگ) شناخته میشوند.
این هواپیماها به عنوان نمونههای اولیه نسل ششم تلقی میشوند و نشاندهنده پیشرفت چین در فناوریهای پنهانکاری و کنترل پهپادهای همراه (loyal wingmen) هستند.
همچنین، معرفی رسمی جنگنده نسل پنجم زمینپایه J-35A، نسخه جنگ الکترونیک ناونشین J-15D، و هواپیمای هشدار زودهنگام و کنترل جدید مبتنی بر پلتفرم ترابری Y-20B (با نام احتمالی KJ-3000) از دیگر دستاوردها است.
این هواپیمای AEW&C بهطور خاص برای کشف و رهگیری اهداف پنهانکار پیشرفته طراحی شده و قابلیتهای نیروی هوایی چین را در شناسایی تهدیدات رادارگریز افزایش میدهد.در بخش نیروی دریایی، پنتاگون ارزیابی میکند که چین قصد دارد تا سال ۲۰۳۵ شش ناو هواپیمابر جدید بسازد، که با ناوهای موجود مجموع ناوگان را به ۹ فروند میرساند.
این برنامه شامل ناوهای پیشرفتهتر مانند Type 004 (احتمالاً هستهای) است و فاصله چین با ناوگان ۱۱ ناو هواپیمابر هستهای امریکا را بهطور قابل توجهی کاهش میدهد. ناو سوم چین، فوجیان (با سیستم پرتاب الکترومغناطیسی)، در سال ۲۰۲۵ وارد خدمت عملیاتی میشود و با جنگندههای J-35 ناونشین، قدرت پرواز دریایی پکن را تقویت میکند.
علاوه بر این، چین برنامه صادرات جنگندههای J-10C، FC-31 (نسخه صادراتی J-35) و JF-17 را پیش میبرد که تاکنون به کشورهایی مانند پاکستان، نیجریه، میانمار و آذربایجان فروخته شده است. این اقدامات بخشی از استراتژی چین برای تبدیل شدن به بازیگر عمده بازار تسلیحات جهانی است.
گزارش پنتاگون هشدار میدهد که این پیشرفتها، علیرغم چالشهایی مانند کمپین ضدفساد در صنایع دفاعی، تعادل قدرت در منطقه هند-اقیانوسیه را تغییر میدهد و نیاز به تقویت بازدارندگی امریکا را برجسته میکند.
کارشناسان معتقدند این نوآوریها نه تنها قابلیتهای تهاجمی چین را افزایش میدهد، بلکه رقابت تسلیحاتی جهانی را تشدید خواهد کرد.
